Potok Chechło dzieli Puszczę Dulowską na dwie naturalne części: południową i północną. Potok ten zaczyna się w torfowisku pod Starą Wolą (przysiółek Woli Filipowskiej), w pobliżu gajówki za Białką, początkowo sączy się leniwie, lecz szybko wzbogaca się w wodę, wyciekającą z mokradeł, i tworzy uroczą, bagienną rzeczkę, o dnie zabarwionym na brunatno, płynącą przez las i malownicze polany..
Część północna Puszczy Dulowskiej, zwana Lasem Dulowskim, jest przeważnie piaszczysta i sucha, pokryta w większości borem sosnowym i świerkowym z domieszką brzozy, z turzycą w runie; część południowa - od zachodu zwana Lasem Bagno (na terenie wsi Nieporaz), a od wschodu Lasem Rudno (na terenie wsi Rudno) - jest podmokła i zatorfiona. Ta druga, południowa część Puszczy jest najbardziej charakterystyczna, choć trudniej dostępna. Występują tu torfowiska niskie i wysokie, lasy olszowe oraz gęsty bór bagienny z zimozielonym krzewem bagna zwyczajnego.
Osobliwością Puszczy Dulowskiej jest stado łosi. W 1966 r. przywędrowało ich tu kilka, prawdopodobnie z Puszczy Kampinoskiej, osiedliło się i rozmnożyło do kilkunastu sztuk. W 1984 r. doliczono się ich 10. Z dużych zwierząt spotkać tu można ponadto jelenie (ok. 15 sztuk), sarny i dziki.
Do osobliwości Puszczy Dulowskiej należy jeszcze zaliczyć cietrzewie, które lubią lasy o bujnym podszyciu z wilgotnymi łąkami i wrzosowiskami śródleśnymi. Wiosną o świcie na polanach, znajdujących się w centrum Puszczy, odbywają one toki. Mają tutaj również swe lęgowiska krogulce, myszołowy i jastrzębie gołębiarze. Na łąkach dojrzeć można czajki i derkacze. W Puszczy Dulowskiej żyje również rzadki w Polsce żółw błotny, a w mulistych rowach - traszka górska.
Materiał nadesłany przez Lesia
